november
5
Sjors
Mijn naam is Sjors. Na mijn geboorte ben ik naar de dierenwinkel gebracht en vanaf daar begint mijn verhaal.
Ik werd opgepakt door Kaatje en zij zei:”ha Sjors”.
Sjors? Ik? Uhm….oké. Tís even wennen, maar ik wil best Sjors zijn als jij me blijft kriebelen en awwww wat een snoepie en droppie blijft noemen.
Helaas zette ze me na een poosje knuffelen terug in de bak. Ik riep nog dat Sjors prima was en dat we een deal hadden, maar ze ging er weer vandoor. Het enige wat ik nog zag was een medewerkster van de winkel die een gele memosticker op mijn hokje plakte.
Na een aantal uren was Kaatje terug en hoorde ik zeggen:”we komen Sjors halen”. Joepie ik mocht toch mee. Ze hadden eerst allerlei spullen voor me gekocht en dit thuis al helemaal klaar gezet. Ik mocht op de arm mee en eenmaal thuis mocht ik de eerste stappen in mijn frisse schone verblijf zetten. Zaagsel, dikke bossen hooi zodat ik me lekker kon verstoppen, een mooie nieuwe etensbak, een drinkfles, een groentenbal en een lekker bedje. Ik was helemaal tevreden. Kaatje, Dowdo en Daan knuffelden me helemaal suf en ik genoot met volle teugen.
Zelfs Kwiebus de teckel kwam mij likjes en knuffels geven.
Na een paar weken vond Kaatje dat ik zeer zeker geen eenzaam leven moest hebben.
Hoezo eenzaam? Ik had vriendjes en aandacht zat. Knuffels in overvloed en alle kriebelpartijen helemaal voor mezelf. Elke dag meerdere momenten op schoot, op de bank of in de ren. Ik ken er die het slechter hebben.
Tot………..wow………………..hoe zeg ik dat netjes, want er lezen natuurlijk ook jonge kinderen mee, er op 24 juni een enorme spetter mijn woonkamer kwam binnen gelopen. Gemanicuurde nageltjes, een jasje om van te watertanden en dat bekkie……mjammie. Dit behoeft verder geen uitleg, ik was op slag verliefd.
Ze zei:”ik ben little Coco, ik kom van caviastal Little Friends en heb een geweldige stamboom”. Ze stak haar hand uit en keek me met haar heldere kijkers aan.
Ik wilde mezelf voorstellen maar alles wat er uit mijn keel kwam was een hees gebrommel. Mijn billen gingen een compleet eigen leven leiden en deden ongewild een dansje.
De freule was hier niet echt van gediend en gaf een hoge snauw. Oké, dat begreep ik. Misschien toch eerst even voorstellen. Hoe ik mijn best ook deed ik kreeg er geen fatsoenlijke zin uit. Ik kwam niet verder dan veel gehakkel en veel geprrrrrrrrrrrrrrr. Ik waggelde heen en weer en hoorde vanuit een hoekje: “vlerk, onbehouwen beer en ongemanierd heerschap uit haar prachtige keeltje komen”. Ze was duidelijk not amused.
De Barones had zich uiteindelijk op de wilgenbank genesteld en lag daar mooi, heeeeeel mooi te zijn. Ik besloot een stukje verderop te genieten van het uitzicht. Ik gedroeg me op een enkele prrrrr, en wat schijnbewegingen van mijn billen, heel netjes.
En dat had effect. Toen de groentenschotel werd geserveerd kwam Little Coco ook mee eten en stonden we zij aan zij *prrrrrrrrrrr* te knabbelen.
Eindelijk hadden we een opening voor een goed gesprek. Ik fluisterde:”jij wordt de mama van mijn kinderen, ik voel het, ik zie het”. Coco fluisterde terug:”dan ga jij je aankomende tijd eerst maar eens gedragen en bewijzen dat je de ware bent”.
En haar wil geschiedde……………… Dus heb ik wekenlang gebrummeld, gedanst en kusjes uitgedeeld. De stoere kwetsbare man uitgehangen die haar liefdevol de lekkerste hapjes eerst liet eten. Haar keer op keer gezegd dat ze de vrouw van mijn leven was, en ik met haar oud wilde worden.
Het duurde even, maar dan heb je ook wat.
In augustus wilde ze eindelijk verkering en zijn we samen op vakantie gegaan.Na twee weken gingen we weer terug naar huis en het spreekwoord is helemaal waar: zoals het klokje thuis tikt…………
We kregen direct een complete controle.
Kaatje keek eens goed naar Coco en ontdekte overal proppen en klitten in haar vacht. Ze keek me aan en zei: “Sjors wat heb jij gedaan”? Ikke??? Niks hoor. *prrrrrrr* pomtiedom.
Dat niks was eind september niet meer te verkopen. Toen voelde Kaatje toch echt bewegingen in Coco haar buik. Ze waren allemaal dolblij. Het betekende wel dat ik me vanaf dat moment alleen moest gaan vermaken. Ik mocht wel heel regelmatig bij Coco op visite. Opzich was dat heel leuk al was madam wel één grote hormoonbundel. Een snauw en een grauw konden eraf. Maar ik vergeef haar, want ze was ook erg dik en dan heb je het vast erg zwaar.
Iedereen in huis was druk met de aanstaande bevalling en ik hoorde allerlei gesprekken over hoe schattig dat kleine spul is. Er werden webpagina’s nageplozen over draagtijd, baren en nazorg.
15 oktober zijn onze drie dochters geboren. Ze waren hier in de wolken. En al zeg ik het zelf, het zijn drie prachtige meiden. We hebben ze Maggie, Donna en Blossom genoemd.
En wat kreeg ik als dank……? Jawel, een castratie. En om in de baby termen te blijven: dat is me niet goed bevallen. Ik kreeg een abces en heb veel ellende meegemaakt. Gelukkig ben ik er nu weer helemaal bovenop.
Als troost weet ik dat ik straks met Coco en mij dochters oud mag worden en nu alles achter de rug is doet me dat wel heel veel deugd.
Aangezien ik goed voor mijn gezin wil zorgen heb ik alvast materiaal gekocht om een huis te bouwen. Het wordt een huis met 5 verdiepingen. Natuurlijk show ik de foto’s als het af is en zal ik jullie op de hoogte houden van ons gezinnetje.
Liefs van Sjors.
!
