november
7
Maurice
Ik ben Maurice, ik ben, net als Sjors, na mijn geboorte naar een dierenwinkel gebracht. Dezelfde dierenwinkel, eigenlijk! Mijn baasje denkt dat ik een broertje ben van Sjors, maar dat is zo lang geleden, dat weet ik niet meer… Maargoed, ik dwaal af!
Na een weekje in deze dierenwinkel gezeten te hebben, kwamen er drie meisjes langs. Ik vond het een beetje eng, maar een van de meisjes keek mij aan en glimlachte, volgens mij vond ze me leuk! Helaas ging ze weer weg, en ik zat daar weer, samen met m’n vriendje.
Een dag later kwam ze weer terug, deze keer met haar moeder, denk ik, en ze wees mij aan. Mij! Ik hoopte dat ik eindelijk weg mocht uit dit kleine glazen hokje, naast me zat een eng beest met hele lange oren, ik vond het helemaal niet leuk! Er kwam een mevrouw, en die gaf mij aan het meisje, zei knuffelde en zei ‘Ja, hij is helemaal geweldig, hem neem ik mee!’ Ik likte haar nog snel aan haar vinger voordat ik in een klein donker doosje werd gedaan, eek!
Een tijdje later kwam ik ergens aan en werd in een mooi schoon hok gezet. Het meisje gaf me hooi, een huisje, vers water en een heeeele berg andijvie! Ohhhh wat vond ik dit lekker, ik heb heerlijk gegeten! Ik ben wel een tijdje heel bang geweest, maar mijn nieuwe baasje, Hilde, was geduldig en heeft mij veel geknuffeld en gevoerd. Na een weekje vond ze het toch een beetje zielig dat ik alleen zat, en heeft een vriendje voor mij gehaald, Edward! Ik vond dit eerst helemaal niks, hoe durft ze zomaar zo’n lelijke ragebol bij mijn prachtige ikje te zetten! Na wat geklappertand naar hem heb ik het toch maar geaccepteerd. Gelukkig gaf ze mij nog steeds evenveel aandacht, samen met Edward, en ik vond het goed zo. Maar op een gegeven moment ging ik mij toch heel erg irriteren aan dat vervelende ventje, hij liep steeds maar achter me aan en een beetje betweterig te doen, ik vond het niet leuk meer! Toen heb ik hem, ja, sorry, aangevallen. Ik voel me er soms nog een beetje schuldig over, maar ja. Hij is weg! Naar ventje.
Een week later vond m’n vrouwtje het wéér zielig, sjongejonge, ze zei dat ze ook naar school moest, en werken, en dus mij niet er de hele dag uithebben om te knuffelen, en daarnaast moest ze Edward ook nog aandacht geven! Dus heeft ze voor mij een vriendje gezocht. Carlton, toch meer een beer van mijn caliber, sterk en ook nog een mooie lange vacht, net als de mijne, niet zo’n gekke ragebol. Met hem kon ik wel vriendjes worden! Dus nu zitten wij nog steeds samen, soms geef ik nog wel eens een snauw hoor, want hij is soms ook wel vervelend, maar meestal is hij heel aardig tegen mij, en dus ik ook tegen hem! Soms bijt ik wel eens iets te hard op m’n vrouwtjes vinger, maar dan zegt ze ‘achhh Maurice, het geeft niet hoor’ en knuffelt me nog eens goed.
