november
7
Edward
Ik zat al een tijdje samen met nog wat caafjes in een klein glazen verblijfje in een dierenwinkel toen een meisje met haar moeder langsliep. Ze keken even naar binnen en het meisje glimlachte en riep er een medewerker bij. Hoopvol keek ik even omhoog, misschien wilde ze mij wel! En ja, het meisje wees mij aan en wilde me even vasthouden. Ik nestelde me lekker in haar armen, maar toen zette ze me weer terug! Teleurgesteld keek ik toe hoe ze al m’n andere vriendjes oppakte en knuffelde. Uiteindelijk keek ze nog eens goed naar mij, pakte me nog eens op en zei ‘jou wil ik!’. Ik was blij, maar vond het ook een beetje eng. Ik werd in een klein donker doosje gestopt, verschrikkelijk! Terwijl ik in dit doosje zat stak het meisje, die Hilde heet, kwam ik toen achter, af en toe haar hand in het doosje om me te aaien en gerust te stellen.
Eenmaal aangekomen waar we moesten zijn zette ze me samen met een of andere gekke cavia op een handdoek en ging er naast zitten. De gekke cavia zei ‘ik ben Maurice, wat zie jij er raar uit!’ Ik voelde me een beetje beledigd en reageerde maar niet. Maurice prrte een beetje om me heen en zei ‘sorry, ik vind je kapsel gewoon een beetje maf, maar we kunnen wel vrienden zijn!’ Ik vond dit al een stuk fijner klinken, en omdat ik het een beetje koud had nestelde ik me tegen hem aan, hij vond het goed denk ik! Hilde zette Maurice en mij samen in een hok met een berg sla, er stond een leuk stoffen huisje waar ik in ging liggen, Maurice ging aan de andere kant in het hooi liggen. Zo ging het een weekje goed samen, totdat Maurice me ineens niet meer aardig vond! Hij zei dat ik vervelend was en te aanhankelijk, nou ik heb het geweten hoor, hij heeft me héél hard gebeten, en Hilde haalde ons geschrokken uit elkaar.
Een weekje heb ik alleen gezeten, toen Hilde ineens met een héél klein zwart-wit caviaatje aan kwam zetten. Ze zette ons samen in de ren, en ik heb me even heel stoer gedragen om hem te laten zien wie de baas was, wat Maurice kan, kan ik ook! Het kleintje zei ‘ik ben Dumbledore, maar noem me maar Dumble!’ ik vond het wel best, en we hebben een aantal maandjes samen rongehuppeld in ons hok. Maar op een gegeven moment begon Dumble een beetje vervelend te doen tegen me, de hele tijd op me springen en bij me willen zijn, en m’n vacht willen wassen… Dat hoeft allemaal niet hoor! Volgens Maurice is aanhankelijk zijn niet goed, dus heb ik ‘m aangevallen, ik vond het genoeg. Deze keer was het dus mijn schuld! Hilde haalde ons uit elkaar en ik heb wel meer dan twee maanden in m’n eentje gezeten! Ze gaf me wel extra veel knuffels, want ze vond het zielig, nou ik vond de aandacht heeeerlijk hoor! Maar op een dag zei ze ineens tegen mij ‘ik ga vanavond een vriendje voor je halen!’ Stiekem vond ik het wel spannend om weer een nieuw vriendje te krijgen, hopelijk was deze niet vervelend!
’s Avonds kwam ze met een klein caviaatje aan, liet me even aan hem snuffelen en zei ‘vrijdag mag je ‘m echt ontmoeten!’.
Die vrijdag zette ze mij en Alfie, zo heet hij, in de grote ren en liet ons ons gangetje gaan. Ik wilde wel weer heel stoer doen, en heb zelfs even geklappertand naar het kleintje, maar na een uurtje vond ik ‘m toch wel aardig. We werden samen in een mooi schoon hok gezet, en daar zitten we nu nog steeds samen! Hij mag mijn vacht wel wassen, want hij is heel aardig tegen mij. Ik ben blij dat ik er nu toch een vriendje bij heb, want als Hilde soms geen tijd voor mij heeft geeft Alfie me gewoon een dikke knuffel!
